Een dagje eten met Sofie

Hoewel ik er inmiddels aan gewend ben dat ik mijn voedselinname tot het laatste hapje in mijn eetdagboek moet noteren, inclusief alle gedachten en gevoelens, ben ik er nog niet bepaald gelukkig mee. Ik haat dat ding met een diepe haat en zodra ik ermee mag stoppen, steek ik hem in de fik of slinger ik hem uit mijn raam. Ik haat het. Ik haat het. Ik haat het. Maar ik zie er wel het nut van in. Het is handig voor mijn therapeuten om een overzicht te hebben en het geeft mijzelf ook wel wat inzicht in verschillende patronen en valkuilen in mijn eetpatroon.

Omdat ik weleens de vraag krijg hoe het er nou eigenlijk uitziet, zo'n eetdagboek, en wat ik daar allemaal in schrijf, ga ik jullie twee verschillende dagen meenemen in mijn eetpatroon. Mocht je daar gevoelig voor zijn, wees dan alsjeblieft lief voor jezelf en lees het niet. Ik wil niemand triggeren.

Kapot lijf: de gevolgen van een eetstoornis

Het hebben van een eetstoornis gaat je niet in de koude kleren zitten. Naast dat het emotioneel en mentaal een uitputtende ziekte is, kun je ook nogal wat kapot maken aan je lichaam. Dit heb ik de afgelopen jaren vakkundig genegeerd. De dingen waar ik last van had, tja, die merkte ik wel, maar ik deed een beetje alsof ze er niet waren. Ik vond dat ik geen recht tot klagen had, want ik heb het allemaal zelf gedaan. En daarnaast is het moeilijker om jezelf vakkundig te blijven slopen als je je er helemaal van bewust bent dat je dat doet. De struisvogelpolitiek is makkelijker.

Maar nu ik in therapie zit, kom ik daar natuurlijk niet meer mee weg. Er moet overal over gepraat worden. Vooral de dingen waar je niet over wilt praten.

Professional Anorexic

Soms word ik me ervan bewust hoeveel schaduwwerelden er naast elkaar bestaan, en hoe weinig ervan we eigenlijk kennen. Ik zie dit in mijn eigen leven, waar ik twee parallelle bestaansindelingen heb van het hardwerkende studentje versus het kapotte therapiemeisje, en hoe weinig mensen daarvan weten. Maar nog meer zie ik dit online. Weinig mensen zijn zich er helemaal van bewust hoe groot de pro-anacommunity is. En hoe diep ik daar in heb gezeten.

Voor veel mensen is pro-ana iets dat ze weleens op het nieuws voorbij hebben zien komen, meestal in het journaal als er weer stemmen opgaan om het te verbieden. Dan wordt er verteld dat pro-ana bestaat uit websites waar akelig dunne meisjes elkaar vertellen dat ze nóg akelig dunner moeten worden en dat ze dood neer zullen vallen als ze een wortel eten. Dit is niet de realiteit die ik ken. Voor mij is pro-ana jarenlang mijn thuis geweest. Een deel van mij woont er nog steeds.

Boterhammen en bullshit: de diëtist

Na een aantal gesprekken met Elise zijn we aangekomen bij het gedeelte van de behandeling waar ik op dit moment het meest tegenop zie. Het normaliseren van mijn eetpatroon is het hoofddoel van de eerste helft van de behandeling, en daar moeten de hulptroepen bijgehaald worden. Elise maakt een afspraak voor me met de diëtist van de aangrenzende eetstoorniskliniek. Sarah is gespecialiseerd in jonge vrouwen met een eetstoornis en dus de aangewezen persoon om samen met mij naar mijn eetpatroon te kijken.

De dagen voor de afspraak word ik geplaagd door allerlei gedachten. Sarah werkt in de kliniek, dan ziet ze vast alleen ondervoede anorecten. Zal ze niet denken dat ik een aansteller ben, dat het onzin is dat ik daar zit? Kan ze me wel helpen? Gaat ze me nu meteen acht boterhammen per dag (mijn grootste angst) laten eten? Ik zit op en neer te wippen op mijn stoel in de verder lege wachtkamer tot ik opgehaald word door een vrouw van een jaar of veertig met kort blond haar en een vriendelijk gezicht. 'Sofie? Ik ben Sarah, kom maar mee.'

Noteer en leer

Ik dacht dat ik ondertussen wel wist wat therapie was. Je hebt een therapeut, ofwel individueel ofwel in een groep. Je komt eens in de zoveel tijd bij elkaar, bespreekt dan dingen die al dan niet aangestuurd worden door de therapeut in kwestie. Je luistert, je praat, je denkt na en je werkt aan jezelf. Soms krijg je medicijnen, soms niet. Vaak ga je met een tollend hoofd naar huis dat vol zit met advies waarvan je nog niet weet of je het na gaat kunnen (of willen) leven. En de volgende keer ben je er gewoon weer en begin je opnieuw.

Sinds ik ben begonnen op de eetstoornisafdeling, is er een nieuwe dimensie aan mijn therapieleven gekomen: de papieren afdeling. En dat is wennen.

Eetbui nummer X

De plastic bak heeft een blauw etiket op het deksel. Er zit ijs in, stroopwafelijs. Het is wit en romig, met bovenop een laag van karamelsaus en kleine stukjes koek. Het is een grote bak. Hij is nog dicht. Maar hij staart me aan. Ik staar terug.

Om de diagnose boulimia te krijgen, moet je eetbuien hebben. Die heb ik, en dus kreeg ik deze diagnose. Zo simpel kan het zijn. Eetbuien zijn te verdelen in subjectieve en objectieve eetbuien. Een subjectieve eetbui is bijvoorbeeld een hele reep chocola. Dan kun je naar je eigen gevoel ongecontroleerd te veel gegeten hebben, maar valt het in werkelijkheid best mee. Een objectieve eetbui is dan die reep chocola, plus een rol biscuitjes, plus twee dubbele boterhammen met pindakaas, plus een pizza salami, plus een zak chips enzovoorts. Dan heb je echt een bovengemiddeld grote hoeveelheid voedsel in één keer naar binnen gewerkt. Bij mij komen ze allebei voor en ik los ze op dezelfde manier op: ik loop naar het toilet, ga op mijn knieën zitten, parkeer twee vingers halverwege mijn keel en werk de hele handel het riool in.