Oudjaarsterugblik

Op mijn Facebook (waar bijna niemand het fijne weet van mijn ups en downs dit afgelopen jaar) schreef ik op oudjaarsdag de volgende post: "2015, ik ben blij dat we na vandaag afscheid van elkaar mogen nemen want je hebt me niet bepaald veel gegund dit jaar. En op een bepaalde manier ook weer wel. Dit jaar is de kiem gelegd voor allerlei ontwikkelingen die ik in 2016 verder kan doorvoeren, maar gemakkelijk was het niet. Als je me in januari had verteld hoe dit jaar eruit zou komen te zien en waar ik het zou eindigen, had ik je glashard in je gezicht uitgelachen. Toch ben ik stilletjes dankbaar voor dingen, bijvoorbeeld voor de schone lei van 2016. Ik weet wel dat het afgezaagd is om je nieuwe jaar als een nieuw begin te beschouwen, maar ik doe het lekker toch. Vanavond proost ik met kinderchampagne op mezelf. Dat het maar een stuk beter mag worden!"

Hier op mijn blog wil ik daar graag wat uitgebreider op in gaan en terugkijken op 2015 (met links naar de relevante blogposts voor wie bij wil lezen). Want man, wat een wilde rit was het.

Stralend

Ik leefde mijn depressieve leven en was er een beetje aan gewend geraakt. Elke week ging het slechter, soit. De vier keer per dag wandelen waren een enorme uitdaging, goed dan. Ik had me erbij neergelegd dat het nu zo ging en had besloten door te kachelen tot ik me weer wat beter ging voelen. Dat zou vanzelf wel een keer gebeuren. Tot die tijd ging ik naar therapie, probeerde ik wat bezig te blijven en zat ik het maar zo'n beetje uit.

En toen ging ik op maandagavond slapen, depressief als altijd. En bij het wakker worden was er licht.

Schone schijn

Op een doordeweekse maandagavond ga ik weer eens bij mijn vader eten. Sinds de bezoekregeling van na de scheiding is losgelaten, zien we elkaar minder vaak, maar we proberen minstens eens per zes weken iets af te spreken. Dat komt er om een of andere reden altijd op uit dat we samen gaan eten, al dan niet buiten de deur. Mijn vader is één van de paar mensen in mijn omgeving die precies weet hoe het er allemaal voor staat in mijn hersenpan en mijn agenda. En hij is dus ook één van de weinige mensen bij wie ik de vraag 'Hoe gaat het met je?' eerlijk kan beantwoorden.

En ik realiseer me weer eens heel goed waarom ik mijn toestand voor iedereen geheim houd.

Elastieken uithoudingsvermogen

Ik ben 22 jaar en tot nu toe heb ik altijd eindeloos doorgesukkeld. Gaat het niet goed? Balen, maar dat komt wel weer. Voel je je kut? Uit bed komen en naar school, van blijven liggen word je niet gelukkiger, dan loop je achter en je hebt de energie niet om je bij te werken. Wil je dood? Tja, dat wil je al jaren, dan red je het nu ook nog wel. Doorgaan. Niet lullen maar poetsen. Niet achterom kijken. Niet nadenken.

Uiteindelijk vond ik mezelf dan altijd terug op de bodem van een put die na ieder tripje een beetje dieper was geworden. Mijn zelfbeheersing en mijn uithoudingsvermogen zijn als een dikke postelastiek. Je kunt eraan trekken en hij rekt mee, nog verder en nog verder. Daarna laat je hem los en springt hij weer terug. Maar na iedere keer hard trekken wordt hij wat dunner.

Ik wilde niet gaan zitten wachten tot mijn elastiek uiteindelijk zou knappen.

D-day: de diagnose

Na het invullen van ruim 250 vragen over ieder aspect van mijn persoonlijkheid en een twee uur durend gesprek met Vincent waarin een hoop vragen nog eens dunnetjes overgedaan werden, is het tijd voor het diagnosegesprek. Omdat ik tegenwoordig regelmatig in het therapiegebouw te vinden ben, heeft Vincent de diagnoseafspraak achter een andere afspraak weten te plannen. Voordeel: het bespaart me een extra ritje naar de GGZ. Nadeel: er zit ruim drie kwartier tussen de afspraken, en dus heb ik alle tijd om nerveus te worden in de wachtkamer. Ik wiebel met mijn tenen, speel eindeloze potjes Patience op mijn telefoon, probeer een paar pagina's te lezen en staar uit het raam tot Vincent me komt halen.

In zijn kamertje gaan we tegenover elkaar zitten. Ik voel dat mijn wangen rood en warm zijn. 'Zal ik dan maar meteen met de deur in huis vallen?' vraagt Vincent. Daar hoopte ik al op, dus ik knik en ik wacht op het vonnis. Dat blijft uit: 'Ik ben er nog niet helemaal uit.'